سفره در جدول

چرا خوان جواب سفره است؟

«خوان» در فرهنگ های فارسی به معنی سفره، سفره فراخ و گشاده، یا طبق بزرگی آمده که بر آن غذا می نهاده اند. در تعبیرهایی مثل «خوان نعمت» یا «بر سر خوان نشستن»، همین معنی دیده می شود. بنابراین برای سرنخ «سفره در جدول»، پاسخ خوان هم دقیق است و هم بسیار رایج.

این پاسخ چهار حرف دارد: خ، و، ا، ن. اگر جدول شما چهار خانه دارد و حرف اول از حروف متقاطع «خ» باشد، «خوان» تقریباً نخستین گزینه ای است که باید امتحان کنید.

خان یا خوان؟

«خان» و «خوان» هم آوا هستند، اما معنای یکسانی ندارند. «خوان» با واو به معنی سفره و بساط غذاست. «خان» بدون واو می تواند به معنی بزرگ، حاکم، رئیس یا مرحله باشد؛ مثل «هفت خان رستم». در جدول، اگر سرنخ «سفره» باشد، شکل درست پاسخ «خوان» است، نه «خان».

گزینه ها بر اساس تعداد حروف

اگر پاسخ ذخیره شده با جدول شما جور نبود، ممکن است طراح از یکی از واژه های نزدیک استفاده کرده باشد. این گزینه ها در جدول های فارسی زیاد دیده می شوند.

فرق خوان، سماط و بساط

«خوان» مستقیم ترین برابر سفره است و در زبان ادبی و جدولی بسیار به کار می رود. «سماط» بیشتر به سفره گسترده و مهمانی اشاره دارد و در تعبیر «سماط کشیدن» دیده می شود. «بساط» واژه ای گسترده تر است؛ ممکن است به سفره، اسباب، وسایل یا گستردنی هر کار گفته شود.

پس اگر سرنخ کوتاه و ساده «سفره» باشد، خوان بهترین پاسخ است. اگر سرنخ به سفره مفصل، مهمانی یا گستردن غذا اشاره کند، «سماط» هم گزینه قوی می شود. اگر سرنخ از بساط پهن کردن یا گستردنی سخن بگوید، «بساط» را هم در نظر بگیرید.

ادیم و نطع یعنی چه؟

«ادیم» در اصل به چرم دباغی شده گفته می شود و در کاربردهای قدیمی می تواند با سفره چرمی یا گستردنی چرمی پیوند داشته باشد. «نطع» نیز واژه ای کهن برای گستردنی چرمی است. این دو در گفتار روزمره کمتر شنیده می شوند، اما در جدول ها به دلیل کوتاهی و رنگ لغت نامه ای، ارزش شناختن دارند.

در مقابل، «خوان» هنوز هم در ترکیبات ادبی و فرهنگی زنده است؛ مثل خوان نعمت، خوان کرم، خوان گسترده و خوان مهمانی.

گزینه های نزدیک در یک نگاه

جمع بندی