سرنخ «امر به شنیدن» در جدول به صورت امری فعل شنیدن اشاره دارد. پاسخ ذخیرهشده و رایج این عنوان کوتاه است و معمولاً در خانههای سهتایی جدول قرار میگیرد.
جواب سریع برای «امر به شنیدن در جدول»
اگر در جدول با سرنخ «امر به شنیدن» روبهرو شدهاید، جواب اصلی شنو است. این پاسخ سه حرف دارد و از بن امر فعل «شنیدن» ساخته شده است.
در زبان روزمره بیشتر میگوییم «بشنو»، اما در جدولها برای کوتاه شدن پاسخ و هماهنگی با تعداد خانهها، شکل «شنو» بسیار رایج است.
معنی شنو چیست؟
«شنو» یعنی بشنو، گوش کن، توجه کن یا به سخنی گوش بده. این واژه از فعل «شنیدن» میآید و در ساختهای ادبی، قدیمیتر یا فشرده بیشتر دیده میشود.
در حل جدول، عبارت «امر به شنیدن» معمولاً از شما نمیخواهد معنی مفصل بنویسید؛ فقط باید صورت امری کوتاه را تشخیص دهید. به همین دلیل پاسخ «شنو» دقیق و مناسب است.
چرا پاسخ «شنو» است؟
سرنخهای جدولی اغلب با عبارتهایی مثل «امر به...» ساخته میشوند. وقتی سرنخ میگوید «امر به شنیدن»، یعنی باید فعل شنیدن را به شکل دستور یا امر دربیاوریم. صورت کوتاه این دستور، «شنو» است.
این الگو را در سرنخهای دیگر هم میبینید: «امر به یافتن» میتواند «یاب» باشد، «امر به رفتن» میتواند «رو» باشد و «امر به گفتن» میتواند «گو» باشد. پس «امر به شنیدن» هم طبیعی است که به «شنو» برسد.
تعداد حروف جواب
جواب «شنو» سه حرف دارد: ش، ن، و. اگر جدول شما سه خانه برای این سرنخ گذاشته باشد، این پاسخ دقیقاً با تعداد خانهها هماهنگ است.
اگر تعداد خانهها چهار تا باشد، آن وقت میتوانید «بشنو» را هم بررسی کنید. اما برای عنوان «امر به شنیدن در جدول» با پاسخ ذخیرهشده، جواب اصلی همان «شنو» است.
تفاوت شنو و بشنو در جدول
«شنو» و «بشنو» از نظر معنایی بسیار نزدیکاند. تفاوت مهم برای حل جدول، تعداد حروف و سبک واژه است. «بشنو» در فارسی امروز طبیعیتر شنیده میشود، ولی «شنو» کوتاهتر و جدولیتر است.
وقتی طراح جدول سرنخ را خیلی خلاصه مینویسد، معمولاً پاسخی میخواهد که کمترین تعداد خانه را بگیرد. به همین دلیل «شنو» برای این نوع سرنخ کاربرد زیادی دارد.
- اگر تعداد خانهها سه تاست، «شنو» را بنویسید.
- اگر تعداد خانهها چهار تاست، «بشنو» را امتحان کنید.
- اگر حرف اول از تقاطع «ش» باشد، شنو محتملتر است.
- اگر حرف اول «ب» باشد، احتمالاً پاسخ بشنو است.
کاربردهای نزدیک در جدول
گاهی سرنخ دقیقاً «امر به شنیدن» نیست و با عبارتهایی مثل «گوش کن»، «بشنو»، «فرمان شنیدن» یا «دستور به شنیدن» میآید. در بیشتر این حالتها، اگر پاسخ سهحرفی باشد، «شنو» گزینه اصلی است.
برای سرنخهای ادبیتر، ممکن است با واژههایی مانند «نیوش» یا «نیوشا» هم برخورد کنید، اما آنها برای این عنوان پاسخ اصلی نیستند. در اینجا پاسخ رسمی و ذخیرهشده «شنو» است.
ریشه و ساخت واژه
مصدر این واژه «شنیدن» است. در فارسی، بسیاری از فعلها در حالت امر میتوانند شکل کوتاه داشته باشند. «شنو» از همین خانواده است و به مخاطب میگوید عمل شنیدن یا گوش دادن را انجام بدهد.
این ساخت در متنهای ادبی هم آشناست؛ برای نمونه آغاز کردن یک سخن با «بشنو» یا «شنو» یعنی از مخاطب میخواهیم به روایت، نکته یا پیام بعدی توجه کند. همین معنای امری باعث شده در جدولها به عنوان پاسخ فشرده استفاده شود.
- پاسخ اصلی «امر به شنیدن در جدول» برابر است با شنو.
- شنو سه حرف دارد.
- معنی شنو: گوش کن، بشنو یا استماع کن.
- جایگزین نزدیک: بشنو، با چهار حرف.
- برای خانه سهتایی، شنو بهترین گزینه است.
پرسشهای کوتاه مرتبط
امر به شنیدن در جدول چیست؟
پاسخ اصلی آن «شنو» است.
شنو چند حرف دارد؟
شنو سه حرف دارد: ش، ن و و.
شنو یعنی چه؟
شنو یعنی گوش کن، بشنو یا به سخن توجه کن.
آیا بشنو هم درست است؟
بله، از نظر معنی درست است، اما چهار حرف دارد. برای عنوان فعلی جواب اصلی «شنو» است.
ریشه شنو چیست؟
ریشه آن فعل «شنیدن» است.
پس برای سرنخ «امر به شنیدن در جدول»، ابتدا پاسخ شنو را وارد کنید و آن را با تعداد خانهها و حروف تقاطعی بسنجید.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد!